cultuur, street art, Uitjes

48u in Oostende

Oostende, zondagochtend op de dijk:
oranje mannetjes (neen, geen Jaunes) die de straten terug afvalvrij rapen,
Aziatische vrouwen op slecht afgestelde brommertjes,
hondjes die worden uitgelaten,
meeuwen, wind en de zee,
en verder alles rustig!

Zo eindigt Kek haar Oostendetrip waarvoor de aanleiding het optreden van Stef Kamil Carlens in de Grote Post was. Kijk hier!
Omdat Kek (en Margot) nog altijd de Crystal Ship editie 2022 moeten ontdekken, wordt er een dagje aangeplakt!
Na een stormachtige dag, waar je bijna weggeblazen werd op de dijk, krijgen we een nagenoeg windstille en meestal zonnige dag voor onze Crystal Ship exploratie!
Zoals de vorige jaren is het weer een divers aanbod van werk van internationale kunstenaars.

We beginnen op de Oosteroever, Bredene zeg maar.
Daar zijn twee nieuwe werken gekomen, waardoor er -jammer genoeg- twee vorige overschilderd zijn. Dat begrijpen wij niet goed. Er zijn nog zoooooveeeeeel muren in Oostende.


Dit werk op de muur van De Spui, is van de Argentijnse Franco Fasoli. 
Zowaar een kleurrijk tafereel dat ons meer aanspreekt dan de ‘stoelen’ uit een vorige editie.



De Amerikaan Axel Void overschilderde zijn eigen werk. 
We zien nu het behangpapier van Antoinette, een buurtbewoonster. 
Of het de bedoeling is dat de verf zo sterk uitgelopen is? 
We denken van niet, maar weten het ook niet! 
Wel spijtig…




Met de veerboot gaat het terug naar Oostende stad!


Alex Senna schilderde deze man, en zijn schaduw. Wij vinden het eerder een vrouwelijke figuur, maar misschien komt dat doordat we de schaduw eerst als het lange haar van de persoon zagen?



Op de muur van de brandweerkazerne heeft de Portugese Aheneah met achttienduizend schroeven en veel draad, dit ‘borduurwerk’ gemaakt. Het hangt te hoog om een goeie detailfoto te maken. Kek had graag de draden eens van dichterbij bekeken.


De neerstortende vredesduif van het Israëlisch collectief Fingaz.
Het is niet het mooiste werk van de nieuwe reeks, maar wel toepasselijk voor deze tijd…



Deze ‘digitale noise’ verwijst naar het beeld dat ontstaat bij het inzoomen op digitale foto’s.
Ampparito is de Spaanse kunstenaar die dit maakte.
Bij dit werk zou het geweldig zijn om in een soort van time lapse de wording te kunnen volgen.


Iñigo Sesma uit Baskenland, Spanje, schilderde dit mysterieuze realistische tafereel. De foto is tegen licht gemaakt, dus het werk komt niet volledig tot zijn recht! Op de website van Crystal Ship staan betere foto’s…


De inwendige mens wordt versterkt in de Grote Post, waar ze voor de veggie maand op hun menukaart een heel blad met vegetarische en zelfs vegan gerechten hebben! 

Het is in de Grote Post dat Margot ontdekt dat Kek niet alle werken van 2022 op het stadsplan heeft aangeduid. 
We moeten dus nog op pad, en het is niet dichtbij…
Richting Ensorinstituut dus!
Nog voor we een eerste werk van Crystal Ship zien, ontdekken we op de speelplaats van het Ensorinstituut deze twee werken. De school is toe, dus de foto’s zijn genomen van op straat en door een gat in de poort. Wel fijn zo’n werken op een speelplaats!




Weer een overschilderd werk! 
Dit stilleven is van de Poolse Bezt. 
Volgens de folder is dit stilleven een eerder atypisch werk van de kunstenaar.


Met deze muurschildering in de kleuren van de Oekraïense vlag, wil de Amerikaanse met Oekraïense roots Maya Hayuk, aandacht vragen voor de slachtoffers van de oorlog. 
Ook hier uitgelopen verf, maar zeker zo bedoeld, denken we.
Ook hier was vroeger een ander werk te zien…


De Belgische Adele Renault schilderde deze frisgroene bladeren op een muur in de Frère Orbanstraat.

Hieronder tot slot nog een werk uit de editie 2021!
We hadden het toen niet bekeken, dus …
Het is van Jacoba Niepoort, een Deense.


Ooit moeten we eens langs alle werken wandelen! 
Om ze nog eens te zien voor ze misschien overschilderd worden, maar ook gewoon als overzicht.
Het begint daar in Oostende een indrukwekkende collectie te worden: 
71 grote werken en dan nog de interventies van ondermeer Jaune, Helen Bur, Cordal, Mieke Drossaert…

En kijk: de volgende editie wordt al aangekondigd!!!

Standaard
familie, Gent, street art, Uitjes

In de tussentijd


Deze week had Kek voor het eerst sinds de eerste Corona-lockdown weer eens een vrijwel lege agenda.
Op een paar afspraken bij de kine, en een Pipa-wandeling na.

Toen Watou nog Watou was, had het kunstenfestival eens als thema
 “in de luwte van de tussentijd”.
Die editie van 2015 was trouwens geweldig!
De 10 (tien) locaties, in Watou zelve,
kreeg je bijna niet bezocht op 2 dagen.
Kek schreef er een blog over op haar oude stek  maar het is er eentje waar de foto’s uit verdwenen zijn…
Daarom hier nog een paar foto’s uit die zalige Watou-tijd…

Toen had Herman van Veen er de eregalerij!

Zeg geen lieve dingen aan mijn graf
zeg ze nu.
Bijtel geen gedicht in steen,
dicht het nu.
Leg geen bloemen op mijn kist,
breng ze nu, breng ze nu,
breng ze nu, breng ze nu,
breng ze nu.

Deze week was Kek dus ook even in de luwte van een tussentijd!
Ergens was de verleiding groot om toch nog een paar afspraakjes te plannen, 
(er moet nog zoveel)
maar de agenda bleef leeg.
Genoeg te doen in huis en tuin, dat zeker …
(gelukkig is er hier zelden iets heel erg dringend bij)
Dus even niet veel deze week!
Beetje wandelen, voor, tijdens of na regen
Beetje lezen (na lang niet)
Beetje piano oefenen (na al even niet)
Al eens in de kerk gaan orgelen
Beetje wieden en beetje snoeien
Beetje eten (maken)
Beetje rusten
Beetje zonnen
Veel zetelen met Billy
Kijken naar vogels en andere snoepers in den hof

En in extremis toch nog een bezoekje aan Gent en de Far West…

Mémé (96 ondertussen) in haar tot een paar familiefoto’s gekrompen wereld


Remus die alles nog moet ontdekken en daar al goed mee bezig is

Margot, waar Kek grondig culinair verzorgd wordt

Een avondwandelingetje …


… met een doel!

En nieuwe (voor Kek althans) streetart


Op dag twee gaan Kek en Fien naar het GUM, het Gents Universitair Museum.
Onderweg, in de tuin van de Bijloke, zien we nog een grote Pol Cosmo!

Het GUM ligt in de Gentse Plantentuin en heeft op de gevel een werk van Roa.


In de lift krijgen we meteen al een doordenkertje mee!
Ons hoofd is rond zodat ons denken van richting kan veranderen
Rainer Maria Rilke


Zicht op de serre’s en de plantentuin van de UGent, vanop de derde verdieping.

De tentoonstelling is opgebouwd rond de wetenschap, en de uitdagingen die wetenschappers tegenkomen.
Het gaat over orde in de chaos brengen, over meten, over modellen maken, over de nood aan verbeelding, …
De voorwerpen zijn zeer divers, van oude ‘gewone’ laboratoriumapparaten, heel speciale apparaatjes zoals bvb de microscoop van Antoni van Leeuwenhoek tot kunstvoorwerpen van primitieve volkeren.
De verschillende wetenschappelijke disciplines komen niet afzonderlijk aan bod
doordat het accent steeds op het wetenschappelijk handelen ligt en op het waarom daarvan.

Een paar beelden


Kek heeft al veel universitaire musea bezocht, maar dit is toch wel een bijzonder!

Ze gaat zeker nog eens terug, ook al omdat de hoeveelheid informatie te groot is om in één keer te bevatten.
Hopelijk is dat dan met een of meer kleinkinderen…


Standaard
cultuur, Snor, street art, Uitjes, zee

Ooooo … Oostende




Kek gaat graag ne keer naar Oostende.
Dat was trouwens iets wat ze heel erg deelde met Snor.

Oostende, dat is Muzee
Muzee is vernieuwd en terug open sinds 1 juni!
Er zijn muren verplaatst met aandacht voor het oorspronkelijke gebouw, waarin het warenhuis de “COO” gevestigd was.
De speciale vleugels Ensor, Spilliaert en Raoul Servais zijn verdwenen, wat Kek wel enigszins jammer vindt.
De geselecteerde kunstwerken komen uit de eigen collectie met werk van veel Belgische kunstenaars van 1830 tot heden.
Er is een gratis audioguide met de verzorgde stem van Koen De Graeve,
maar na een verdieping begint Kek selectief te luisteren. 
Trop is nog altijd teveel.
Zoveel informatie over zoveel werken en kunstenaars kan ze niet op een uurtje verwerken.

Een van de ‘nieuwe werken’ is Pantazis in de sneeuw van Guillaume Vogels.
Kek heeft er nog nooit van gehoord…
Het werk valt op door zijn speciale compositie en de grote variatie aan grijstinten.


Ook dit werk, De Ontaarde van Oscar De Clercq, trekt de aandacht.



Er is veel werk van Permeke, en dankzij de audioguide leren we bij over zijn gebruik van potloodlijnen op schilderwerken! Hieronder een detail…


De oogst in Devonshire schilderde Permeke in 1917, in Engeland. Het is een zomers kleurrijk doek, eerder atypisch voor Permeke?


Het is fijn dat Muzee geïnvesteerd heeft in Oostendse kunstenaars!
Er hangt (uiteraard) geestig werk van Ensor, en enkele heel mooie werken van Spilliaert.
De stijl van Spilliaert is echt bijzonder!
Kek kan er niet genoeg van krijgen…



Ook Raveel ontbreekt niet.

Thierry De Cordier, nog een van Kek haar favorieten is ondermeer aanwezig met
“Dieu est une poire”



En een beetje in een achterafzaal loopt de tentoonstelling la Eterna Juventud van de Belgisch-Spaanse kunstenares Olivia Hernaïz.
De tentoonstelling is zeker de moeite!
Ze loopt nog tot eind augustus 2021 en gaat over de levens van de kinderen die om te ontsnappen aan Franco, naar Rusland gedeporteerd werden (en meestal niet meer naar Spanje terugkeerden), 
over identiteit en familiebanden.
Naast een video, textiel, een installatie zijn er ook de aquarellen, die per letter van het Russische alfabet een inkijk geven in het dagelijkse leven van de ‘niños de Rusia’.
Kek vroeg zich af wat een kameel daarin deed.
Wel, omdat het leger alle paarden had opgeëist, werden kamelen ingezet als trekdieren.
Ze trokken bij min 40 graden de sleeën uit het bos!

Oostende is ook de strekdam

De strekdam is ideaal voor een korte wandeling voor het ontbijt, 
en om een avondluchtje te gaan scheppen.
Het licht is bijzonder. 
Kek snapt het, dat kunstenaars steeds weer de zee willen schilderen.




Goed bezig, Oostende.
 De afgebakende zone is klein, het is een begin?

Ook in het Maria-Hendrikapark is de stad goed bezig.


Oostende is Streetart

Met deze zesde editie van Crystal Ship heeft de stad zich werkelijk op de kaart van de streetart in Vlaanderen gezet.


Werk van SozyOne in opbouw in de Langestraat



De Roa in de Hofstraat begint af te bladderen.
Het is dan ook een werk van de allereerste editie van Crystal Ship, in 2016.
De volledige editie Crystal Ship 2021 zal voor ergens in het najaar zijn!
Het werk van Karen François op het kerkplein verdwijnt binnenkort, en daar is Kek dus al naar gaan kijken.

Even denkt Kek dat er boven op de Thermae Palace ook een Streetart kunstenaar bezig geweest is. Bij nader toezien blijkt ‘de wolf’ een gat in de bezetting te zijn…


En? Gaat er eindelijk werk gemaakt worden van de Koninklijke Gaanderijen?
(Goed bezig, Oostende)


Ook Beaufort 2021 is in Oostende!
In Mariakerke is dit indrukwekkend werk te vinden!

Het is van Rosa Barba en heet Pillage of the sea.

Elke zak stelt een stad voor die bij een stijging van het zeeniveau mogelijk overspoeld wordt.
De cijfers geven het aantal inwoners weer.

Oostende is Marleen

met wie er altijd nieuwe plekken te ontdekken zijn.
Zoals het Muccka, waar op simpele vraag een echt vegetarisch gerecht gemaakt wordt, 
dat nog lekker is ook.


Of het dakterras bij de Grote Post, met panoramisch zicht op een deel van Oostende.

Oostende blijft altijd ook de zee, natuurlijk, 
al is de beleving er anders dan in Oostduinkerke.

En bovenal is Oostende een plek waar het wemelt van de herinneringen aan Snor.
Zoals gezegd: we gingen allebei graag eens naar Oostende.
Snor was specialist in het opsnorren van aanbiedingen van hotels.
En hij kon niet laten om te boeken als dat een goeie deal was.
We maakten kennis met een hele range hotels in Oostende, van de (oude) jeugdherberg tot de Thermae Palace.
Dat was trouwens een van onze laatste uitjes:
met de rolkar naar Oostende in de zomer 2015 voor de editie van Beaufort.


In Raversijde, waar de meeste Beaufort werken niet toegankelijk waren met de rolstoel.


Bij Marleen op het strand


In de Japanse tuin, het was onmogelijk om de ronde met de rolkar te rijden.
Standaard
cultuur, street art, Uitjes

Mechelen, dat muurt en Kunstuurt!

Het Kunstuur is de aanleiding voor een afspraakje van Hug en Kek in Mechelen.
Het was, Coronagewijs, al veel te lang geleden dat we mekaar in levende lijve gezien hadden! 
En om het niet te ingewikkeld te maken werd Mechelen de plaats van afspraak.
In de Heilige Geestkapel, onder de dreigende Sint-Romboutstoren, 
organiseren de broers Hans en Joost Bourlon al voor de tweede keer Het Kunstuur.

De formule is wel uniek: in drie zalen hangen werken van Belgische kunstenaars uit de periode 1880-1950. Bij elk werk wordt een verhaal verteld door een bekende of minder bekende Vlaming (Arno, Marc Van Ranst, Lieve Blanckaert, Dirk De Wachter, …)
De belichting gebeurt heel professioneel en de ondersteunende muziek van Dirk Brossé is best ok.
Het is te zeggen: de muziek stoort niet, en dat is al veel!

De verhaaltjes bij de schilderijen zijn meestal onderhoudend.
 Soms komt het ego van de verteller wel een beetje veel op de voorgrond, of zijn de gelegde linken te kunstmatig.
Waarom Marc Van Ranst persé een mondmasker wil ontwaren in het werk van Servaes?
Waarom Jill Peeters bij een werk met spelende kinderen in de sneeuw het over de huidige winters zonder sneeuw moet hebben?
Kek heeft dan liever de uitleg van bijvoorbeeld Alain Platel, of Huguette Vanagt, 
die tenminste ook iets over het werk zelf vertellen.
In de Heilige Geestkapel zelf, de derde zaal waar werk geëxposeerd is,  is het Jo de Meyere die de werken toelicht.
Het meest bijzondere werk in de kapel is voor Kek De Dans van de haar onbekende Xavier Mellery.
Het is een werk uit de Belfiuscollectie. 
Het Romeins aandoende schilderij uit 1888, met afmetingen 88x184cm,
 stelt een groep dansende vrouwen voor, en twee mannen die op een tamboerijn het ritme aangeven.
Onderstaande foto heeft Kek van de Belfius website gehaald.
De beweging, de zwier, het ritme… ze spatten zo van het doek af!



Kek vindt Kunstuur zeker de moeite!
Het heel ontspannend om op die manier een uurtje kennis te maken met top werken van Belgische kunstenaars.
Zelfs het mondmasker werd vergeten …
Waarom er van Spilliaert niets hing, is raar, maar misschien houden ze hem voor een derde editie?

Onze afspraak voor Het Kunstuur was 18:20, en dus deden we daarvoor een stuk van Mechelen Muurt!
Streetartwandelen is goed om nieuw werk en (nog) onontgonnen buurten te ontdekken,
 en … om ondertussen bij te praten!

De Pelikaan van DZIA

Mechels fruit van KREA SHIT

Elsewhere van Strook

(Een mutant van) een uil, door GIJS VANHEE
Gijs Vanhee is tevens de initiatiefnemer en bezieler van Mechelen muurt!

Floral skullbal van MARK GOSS


The Freeway van SAM SCARPULLA


Onderwaterhond van SMATES
Dit is Kek haar absolute favoriet! Ze zag eerder werk van Smates in Hasselt, en was toen ook al fan!

Alicia Duerme van MILU CORRECH
Dit is al een ouder werk, in een buurttuintje!

Voor wie ook eens naar Mechelse streetart wil gaan kijken: een plannetje!


Kek ziet ondertussen uit naar een streetartwandeling in Gent, en naar de nieuwe editie van Crystal ship in Oostende …


Standaard