familie, Uncategorized

GCF 2022, in februari 2023

Kerstfeest in februari?
Moet kunnen dachten we.
Omdat Quinten in december en een stuk van januari op Antarctica was met zijn vriend de HYPSTAR, stelden we het feest gewoon even uit.

Maar ook nu zijn we niet compleet.
Werk, ziekte, een overlappend feest maken dat we er niet allemaal de hele tijd zijn.
Quinten is er, gelukkig voor de foto’s, wel,
en het feestcomité voor de organisatie …

Eten is er meer dan genoeg, 
twee dagen voorbereiden,
(danku Margot)
sfeer ook,
binnen- en buitenspellen,
een geefwinkel extra large,
en het belangrijkste van al:
de (kleine)kinderen hebben het naar hun zin!

Een fotoselectie gemaakt door Quinten!



































































Doordat Noah en Marith ziek zijn, is de creahoek niet echt bezocht, 
en zijn ook de Keklympische Winterspelen niet aan bod gekomen.
Misschien iets voor het Aprilfeest?





Standaard
bedenkingen, familie

De tijd van toen

Het is herfst, en eigenlijk is die al vergevorderd.
Het is niet te vatten dat november ook al halverwege is.
In de herfst wordt Kek altijd een beetje nostalgisch,
weemoedig zeg maar.
In een herfst die nog altijd nazomert is dat niet anders.
Hier dus even, voor de winter begint,
een paar nog zeer levendige herinneringen aan de tijd van ooit,
toen veel dingen beter waren en het in elk geval helemaal anders was …

Ooit, vanaf 1952 woonde Kek in de Kapellestraat te Emelgem.
(Dat adres veranderde later in Kapelstraat, 4, Izegem)

Die straat was in de beginjaren niet eens verhard en zat vol putten, 
en als het geregend had stonden overal plassen.
Of er een voetpad was, is uit de herinnering verdwenen, maar dat moet haast wel?
Er reden in elk geval auto’s door de straat, 
niet veel, maar ze reden er.
En zo gebeurde dat Kek, trots in een zeldzaam nieuw kleedje door de straat liep, en helemaal bemodderd werd door een langsrijdende auto.
(En daarna ook nog de toorn van haar moeder over zich kreeg.)

In de Kapellestraat hadden we buren.
Buren waarbij we op de muur konden kloppen (bonken)
en over de scheidingsmuur om “een paar sneden brood” vragen,
buren waarbij we peterselie gingen halen uit de tuin,
(ze hadden er toch altijd teveel)
buren die kwamen manillen, en waarbij Kek haar ouders gingen manillen,
buren die kleren herstelden,
buren waarvan de kinderen naar dezelfde school gingen,
buren waar we niet mee omgingen, maar wel veel over wisten.

Aan huis kwamen bakker en beenhouwer,
groentenboer, brouwer en melkboer,
elk op hun vaste dagen,
en op vrijdag kwam de visboer langs.
Zelfs Sinterklaas kwam aan huis, om in zijn dik boek te noteren wat wij allemaal wilden.
(En nooit kregen …)

We gingen te voet naar school, Kek naar de meisjesschool, 
gescheiden van, maar nog wel even naast de jongensschool.
Eerst onder de supervisie van Nicolleke De Blauwe,
 dochter van de schoolmeester die op de hoek van onze straat woonde,
later alleen.
Uitzonderlijk, als het heel hard regende kwam Kek haar vader ons na schooltijd ophalen met de auto.
Hoeveel kinderen er in de oude groene Chevrolet pasten heeft Kek nooit geteld, maar alle kinderen uit de straat reden dan mee. Tenminste die van de bovenvermelde buren waar we mee omgingen.

Op de speelplaats stonden verschillende grote notenbomen.
Wie vroeg op school was kon zijn zakken vullen!
Ook bij de grootouders uit de Guido Gezellestraat stond een notenboom, 
maar meme was heel streng op het verprutsen, lees met de voet kraken, van noten …


Op de speelplaats, met op de achtergrond twee notenbomen

Na school ging Kek, zeker vanaf het derde leerjaar vaak even met haar toenmalig vriendinnetje spelen. Het allerleukste was ‘over de beek springen’.
Een beekje van niets maar toch spannend door de diepte en de steile wanden.
Op woensdagnamiddag, of op zaterdag, werd er met het overbuurmeisje vaak Monopoly gespeeld, of we oefenden op hun schommel en trapeze, en soms speelden we doktertje. Omdat Grietje, zoals dat buurmeisje heette, een zwakke gezondheid had, en soms moeilijk ademde, had Kek eens maïskorrels in haar neusgaten gestopt.
Dat was natuurlijk niet zo’n goed idee …


Monopoly met Grietje, 1960?

We hadden niet veel tot niets, maar we hadden ruimte, en tijd!
“Het plein” waar de boomstammen gelost werden om leesten uit te maken,
de zagerij, de drogerij,
het “kokers kot” waar een bak vloeibare paraffine stond om de uiteinden van de houtblokken van de lucht af te sluiten,
de leestenfabriek, 
de “macadam” tussen de zagerij en de leestenfabriek


Het plein, met op de achtergrond het huis, nog zonder buur

Tantes zorgden, zeker in vakantieperiodes voor afwisseling.
Mee met Trees naar haar school in Rumbeke, met Edith pannenkoeken bakken in een vreemd hok achter het huis van de grootouders, met tante Jeanne de twist leren …
In de Kapellestraat was nagenoeg alles volstrekt voorspelbaar, 
tot en met de dagelijkse menu!

Met Tante Jeanne, zomer 1953

Met tante Edith, en Bobbie

 Met tante Edith en tante Trees, en broertje Filip


In de tuin bij meme Vanderschaeve

Zondags, na de mis waarvoor we helemaal naar de Paters Kapucienen in Izegem reden,  werd er met Kek haar vader gewandeld. Meestal ging het door de velden helemaal naar het Ardooie Veld, toen het enige plekje met bomen, nu allicht nog steeds.

(Familie)feesten werden gewoon thuis gevierd, en stelden niet veel meer voor dan uitgebreid aan tafel zitten, en naderhand kaarten.
Raar dat er zoveel volwassenen in het huis van de Kapellestraat pasten.
Verjaardagen werden gewoonlijk vergeten…

Zomer 1952


Mei 1956

Niet alleen de foto’s waren in die tijd zwart-wit,
 het leven was dat ook.
Het waren simpele tijden,
met duidelijke “wetten”,
en voldoende ontsnappingsmogelijkheden,
 met warme zomers en ijskoude winters, 
waarin soms zelfs de vaart dichtvroor.

Af en toe zou Kek die sfeer van toen even terug willen beleven.
Haar lagere schooltijd dus, toen er nog geen tv in huis was,
 (wel bij de grootouders twee straten verder)
en pas op het einde een bad.
(wel bij de grootouders twee straten verder, en dat badwater werd met hout verwarmd)

De tijd waarin Kek haar vader extra verhaaltjes kwam vertellen als ze ziek in bed lag,
waar er als vieruurtje na schooltijd een berg boterhammen met confituur klaarstond,
waar het huis met hout en kolen verwarmd werd
en er boven in de winter ijsbloemen op de ramen stonden,
 
de tijd waarin alles, maar dan ook alles voorspelbaar was
en waar verveling vaak op de loer lag,
maar waar we gelukkig wekelijks voor een lading boeken naar de bibliotheek konden,
 tot alles daar uitgelezen was …

Kek heeft nog zoveel herinneringen, 
aan de winkeltjes uit die tijd,
aan ons “clubhuis”,
aan de verplichte speelpleinen tijdens de zomervakanties,
de logeersessies bij nonkel Pastoor,
de slappe-lach-namiddagen bij meme Vanderschaeve,
de rozijnen in jute zakken in de bakkerij van pepe Bakkers,
de muziekschool en de VOLLMA-concerten,
aan situaties in de klas,
aan middagdutjes
en bezoeken aan Amerikaanse oorlogskerkhoven,
aan tante Nonne en de Carmel
….
….
….
Het was een ongecompliceerd, sober bestaan, een bestaan dat we ons nu, 60 jaar later, 
amper nog kunnen voorstellen.
Eigenlijk was toen alles aanwezig voor een goed leven?
Of stelt Kek het zich te romantisch voor?
En wanneer is de grote ommekeer ingezet?

En:
zou het later ook zo zijn dat het vroeger (nu) beter leek?
Het kan inderdaad altijd erger …

Standaard
cultuur, familie

Het Kröller-Müller Museum in het park De Hoge Veluwe

Tijdens onze midweek in De Veluwe, brengen we ook een bezoek aan het Kröller-Müller Museum. De verwachtingen zijn hoog gespannen!

Vermits het museum zich middenin het Nationale Park De Hoge Veluwe bevindt, moet er eerst al entrée betaald worden voor het park.
Drie volwassenen, jaja Viktor telt als volwassene, en twee kinderen en een auto: 53€!
Dat is even slikken, want ook voor het museum moet nog eens betaald worden…
Het mag dan wel een bijzonder museum, op een bijzondere lokatie zijn, toch is dat niet echt een democratische prijs.
Helene Müller zal allicht iets anders voor ogen gehad hebben toen ze het museum en haar kunstverzameling achterliet ‘voor het Nederlandse volk’.

De architect van het oudste deel (1938) van huidige museum was Henri van de Velde. 
Maar het had heel wat voeten in de aarde voor het museum er kwam…
Op deze tijdlijn is dat allemaal te volgen.
Ook de uitbreiding van het museum met een beeldenzaal (Henri van de Velde-1953) en de bouw van de moderne vleugels (Wim Quist-1971 en 1977) worden er uitgebreid behandeld.
Helene Müller was duidelijk een bijzondere vrouw: geïnteresseerd in natuur en in kunst!


We zijn goed op tijd en gelukkig is er buiten ook al een en ander te zien!


Monsieur Jacques door Oswald Wenckebach, 1955

Het beeld heeft ook op de Wereldtentoonstelling van Brussel gestaan in 1958.
In Rotterdam staat er ook een afgietsel van Monsieur Jacques.


De laatste 5 minuten duren erg lang, maar eindelijk zien we dat de suppoosten dan toch alles in gereedheid beginnen te brengen …


In de twee eerste zalen is werk van Kloosterboer te zien.
Wij vinden het maar raar, zelfs met de uitgebreide uitleg erbij.


Dan volgt een zaal met beeldhouwwerken.


Onze Giacometti poseert bij het beeld.

Kek zag ooit in Den Haag een overzichtstentoonstelling Breitner versus Israels.
En kijk, ook hier werk van Israels, dat dan toch al van verre herkend wordt.
Mata Hari van Isaac Israels

Winterdag – Xavier Mellery

Landschap bij Montfoort zomer 1909 – Leo Gestel

Zelfportret 1953-54 – Charley Toorop


Les Rôdeurs van Jan Toorop
Door dat laatste werk is Lotte heel geïntrigeerd! 
En boven Les Rôdeurs staan foto’s van een aantal werken die Kek wel bijzonder vindt.

En dan is er natuurlijk de collectie Van Gogh!
De uniforme kaders van de werken zijn nogal zwaar uitgevallen…

Helene Kröller-Müller kocht als eerste werk van Van Gogh De Bosrand, in 1908.
Daarna volgden er nog zeer veel! Helene was een grote fan van Vincent van Gogh!


Bosrand augustus-september 1883



Portret van Joseph Roulin februari-maart 1889


In een brief aan zijn broer Theo schreef Vincent over de postbeambte Joseph Roulin waarmee hij bevriend raakte.
Hij typeert hem als
“ een man die niet bitter, niet somber, niet volmaakt, niet gelukkig, en ook niet altijd onberispelijk eerlijk is. Maar zo’n goeierd, zo wijs en zo gevoelig, en zo gelovig.”

Wie geïnteresseerd is in de volledige collectie werken van Van Gogh van dit museum, kan terecht op de website van het Kröller-Müller!
Het zijn er heel wat …

We wandelen nog door de nieuwe vleugel waar vooral grote installaties te zien zijn.

Opposites of white 2006-2007, Roni Horn
Massief gegoten zwart en kleurloos glas

Lotte demonstreert met een slecht werkend penseel haar tekenkunst!


We eten een lekkere soep in restaurant Monsieur Jacques, de kinderen een (koud) worstenbroodje met een warme chocomelk mét slagroom, en dan zijn we klaar om de beeldentuin in te duiken!
De beeldentuin werd in 1961 geopend. Er staan op de 25ha ongeveer 160 beelden.
Een kleine selectie:




Time will tell – Julieta Aranda

Gelaat (en profil) – John Rädecker



Backsteinskulptur – Per Kirkeby




View – R.W. van de Wint

Sculpture flottante, Otterlo – Marta Par


Le jardin d’émail – Jean Dubuffet

Jammer genoeg was deze ‘tuin’ gesloten sinds 1 november. Maar je kunt er dus wel degelijk over lopen. 
Kijk hier!


Needle tower – Kenneth Snelson


Amphithéâtre – Marta Pan



Battery for five fingers – Jan van Munster

We wandelen nog naar het Sint Hubertus jachthuis. 
Hier woonde het echtpaar Kröller-Müller.

Voor het vertrek naar huis op vrijdag, moet er nog een foto gemaakt van Emiel zijn kamp.

En kijk, er staan ineens twee ‘monsieurs Jacques’ voor de deur…

Standaard
cultuur, familie, Uitjes, Wandelen/natuur

Naar De Veluwe

Het moet geleden zijn van eind jaren 70, of misschien 1980, dat Kek nog eens in De Hoge Veluwe kwam.
Het Kröller-Müller Museum was er toen niet van gekomen, dus nu moest dat zeker!
 
In de herfstvakantie gaat het dus, met Gemma en Viktor, Miel en Lotte naar Hoenderloo voor een midweek in een huisje op de Miggelenberg!

Na aankomst -het huisje is maar toegankelijk vanaf 16u- is er nog wat tijd om het domein te verkennen: de speeltuin, het zwembad, de parkshop…

De eerste wandeling ‘s anderendaags, gaat naar een wildobservatiescherm, waar we jammer genoeg geen wild kunnen spotten. 
Langs de paden zijn er wel veel sporen van everzwijnengewoel.
Het is een mooie wandeling door herfstig bos en open vlaktes!
Met af en toe een klimboom, een heuvel om af te rennen, en dan nog paddenstoelen met de kleur van Miel zijn schoenen, hebben ook de kinderen voldoende afwisseling!
Jammer dat Kek alleen “saaie koeken” meeheeft als snack.













Na de middag gaat het (nog eens) richting speeltuin, en wordt er gezwommen.


Dag 2 wordt er “weer” gewandeld…
Om de pil wat te verzachten kiest mams als doel een survival parcours in het Hoenderlose bos!
Het parcours wordt jammer genoeg niet meer onderhouden, zodat sommige installaties niet langer bruikbaar zijn. Er zijn best uitdagende oefeningen bij.
Miel toont weer eens dat hij eigenlijk een zeer lenig en pezig kereltje is!


Zo’n “saaie” koek smaakt toch wel na al die inspanningen …


De namiddag is er weer tijd om te spelen en te zwemmen!


Dag drie gaan we dan naar het museum!
Daarover meer in de volgende post!





Standaard
familie, zee

En, verder in de Harie?

Op 29 augustus begint er een nieuwe fase in de Harie!
Met Quinten en Lien
Fien en Benoit
Anna en Remus
Even ook Margot
En nog korter Doppe

Er wordt haar geknipt




We wandelen naar Sint-Idesbald voor Cabin Art.
Cabin Art heeft dit jaar als thema “Paul Delvaux in Sint-Idesbald”.
Een paar portretten van Delvaux zijn wel bijzonder, maar voor de rest is het gewoon eerder fantasieloos plagiaat.
Het blijft wel een leuk wandeldoel, die beschilderde kabines! 
Al zijn er ook nog altijd veel niet beschilderd. 
Dat levert dan weer andere cabin art op …





We doen onze “Lombardsijde wandeling”! Het is heel erg eb en dat is speciaal.






En dan is het … Remus-tijd!

Remus hoort en ziet alles:
vliegtuigen, helicopters, een haan die kraait, een kerkklok, … 
Hij onderbreekt zijn spel, en we moeten allemaal luisteren, en kijken, want zijn vingertje wijst!




Hij wil alles onderzoeken en proberen



Hij eet graag. 
Zomersoep, sushi … het gaat allemaal vlot binnen.





Hij leest boekjes



Hij snapt grapjes en doet al eens graag dolletjes




Hij leert snel. 
Na een keer naar de zee geweest te zijn, wijst hij feilloos de richting.
Waar is de zee, Remus?


De zee is magisch! Die golven die maar blijven komen …
En groot! De eerste keer was heeeel indrukwekkend.




Alles met water is trouwens erg leuk!



Even het bos in, dat vindt Remus ook speciaal.

En dan komt onvermijdelijk de laatste dag … 
met nog een gevuld programma.










Dag zee!



Kek heeft nog een paar dagen om resten op te werken, 
op te ruimen en in te pakken, 
de Harie weer toonbaar maken, 
foto’s te selecteren, 
naar de fototentoonstelling van Michiel Hendryckx te gaan in De Panne, 
koffieboontjes te vinden (eentje is ook al goed) …
en een beetje te chillen!

En ja, als de avonden beginnen te korten, 
en de duindoornbessen beginnen te gisten aan de struiken, 
als alle zwemmaatjes naar huis zijn, 
de spinnen hun intrek nemen in het huis …
dan wordt het ook voor Kek tijd om afscheid te nemen van de Harie, en de zee.

“De eerste golfbreker” van Koksijde: herinneringen aan de Pigiteke-tijd (1992-1994), toen Bompa en Quinten van uit Sint-Idesbald graag van alles gingen vangen tussen de blokken steen.



Standaard
familie, zee

Twee zomerse weken Harie

De eerste 15 dagen in de Harie zitten er op. 
Volgende week is het terug school en schoolgaande mama’s moeten al eind augustus ‘terug naar school’.
Het weer is ideaal -elke dag zwemmen-
Het is warm, maar niet té
Het is druk, soms een beetje heel druk,
maar nu alle kindjes naar huis zijn is het wel heel erg leeg in de Harie.

We krijgen veel zon, af en toe veel wind, een enkele keer regen,
 hoge golven en soms een spiegelgladde zee.

We vinden weinig schelpen, maar veel krabbenpoten, en ‘zeesnot’.
We vinden een Taprogge reinigingsballetje en leren bij!

We spelen spelletjes en Viktor en Miel maken elk hun eigen spel.

Er wordt gebouwd in de zandput van de Harie, op het strand en in de duinen: de ministers van mijnbouw, watervoorziening … hebben hun handen vol.

We krijgen prachtige zonsondergangen met mooie luchten en rekensommen waarvoor aangeschoven wordt.


Ziehier een “korte” fotoreportage!
(Door “overhaaste vertrekken” heeft Kek niet altijd haar fototoestel bij, 
maar er komen zeker nog Qui-foto’s, later)

13 – 16 augustus
Gemma en Gilles, Viktor, Miel en Lotte, Margot en Fien



16- 19
Gemma, Viktor, Miel en Lotte, Margot en Doppe



19  – 23
Gemma, Viktor, Miel en Lotte, Zoé, Ruben en Ada!
En even Gilles, Fien en Luna
En Noah en Marith vanaf 22

23! Ada wordt 1 jaar!
Luna, Stijn en Ilia komen op bezoek



24 – 27
Gemma, Viktor, Emiel en Lotte
Zoé en Ruben met Ada, Noah en Marith
Fien 
Quinten en Lien


27-28
Gemma en Gilles, Viktor, Miel en Lotte
Qui en Lien


Zegt Miel de laatste avond:
“Waarom komen we eigenlijk niet van 1 augustus?”

Zegt Lotte als ze Kek de laatste middag met veel boodschappen ziet aankomen:
“Amai je hebt veel gekocht!”
Ja, Kek blijft hier nog twee weken!
“Echt, of wa?”





Standaard
cultuur, familie, Uitjes

Eindelijk, eindelijk … het meisjeskamp!

Het was al lang beloofd aan Lotte,
we hadden het al vaak proberen plannen,
en nu is het eindelijk gelukt: 
een meisjeskamp in Gent!

Kek gaat Lotte ‘s morgens vroeg ophalen en we snorren gezellig,
helemaal door Dwaasland naar Gent.
Margot wacht ons op met uitgebreide ‘nootjestijd’,
maar eerst moet er een spel gespeeld.
Lotte heeft een zestal spelletjes bij in haar rugzak!

Gelukkig heeft ze ook zin in toastjes, zelfs in toastjes smeren!

Na de middag gaan we, na nog een aantal spelletjes, naar het SMAK. Er is niet 1 tentoonstelling, er zijn er 4! Dat is alleszins ‘waar voor je geld’…

We beginnen beneden, met werken uit de collectie Matthys-Colle & S.M.A.K. Een denkbeeldig portret van Marc De Cock. Marc De Cock was een van de bezielers van het S.M.A.K.


Bij het werk van Michelangelo Pistoletto


Een paar voorbeelden van werk van oude bekenden … Van boven naar onder: Berlinde De Bruyckere, Thomas Schütte, Bernd Lohaus

We lopen even door Earth van N. Dash.

Kek hoorde er over op Klara en was wel benieuwd.
Alleszins zijn het bijzondere composities, met vaak touw als tekenend element.


Lotte kreeg van de vrouw aan de balie een aantal opdrachtenkaartjes voor de tentoonstelling Splendid Isolation en ze wil er graag aan beginnen! 
Zo wordt de zoektocht op de website aangekondigd:
In de tentoonstelling ‘Splendid Isolation’ maakten 22 kunstenaars kunst op hun eentje. Soms omdat ze dat wilden, soms omdat het niet anders kon. 
Zet je beste speurneus op en verdwaal tussen hun kunstwerken. Speel het spel dat je aan de balie kan vragen en zoek uit wie er op een onbewoond eiland leefde. 
Stuur je de kunstenaar nog een postkaartje? Alleen zo kan je De Schat van Vlieg vinden!
Het is eigenlijk een redelijk onduidelijke activiteit. De kaartjes die bij de zoektocht horen zijn wel mooi! Spijtig dat ze die niet ook als kaartjes in de museumshop hebben.

Het valt Kek vooral op hoe anders het werk van niet-Europese kunstenaars is! Het is zeker een boeiende tentoonstelling, maar om de twee eerste zalen eens grondig te bekijken zal een tweede sessie nodig zijn. Die zalen hangen vol met kleine werken (A4-formaat) en die zijn niet op 1, 2, 3 gezien. 

De twee werken hierboven zijn van Sheroanawe Hakihiiwe. Een kunstenaar uit Pori Pori, een afgelegen gemeenschap in het Venezolaanse Amazonegebied. Kek vindt het prachtig.
We lopen nog snel even door de installatie van Lydia Ourahmane Barzakh, die na de eerste lockdown haar imboedel uit Algiers naar Europa verhuisde. Doet denken aan het DDR museum in Dresden!
Dan zijn we verzadigd. Kek heeft zin in ‘ergens iets drinken’ of een ijsje gaan eten, maar Lotte wil naar huis! De spelletjes liggen daar allemaal op ons te wachten?
Maar eerst nog door het park en naar de grote schommelbank!


De volgende dag komt Fien ontbijten en gaan we naar Fien haar moestuintje kijken! De tuintjes liggen op het terrein van een oude meubelfabriek midden een huizenblok, en het is daar aangenaam rustig. 

Kom je ook, Fien?

Op de terugweg heeft Lotte ‘een goed idee in haar keeltje’

Thuis is het weer spelletjestijd, maar we gaan vandaag toch een ijsje eten.

‘s Avonds krijgen we nog een huisbezoek!

De laatste dag komen Anna en Remus ontbijten, spelen we nog spelletjes en dan komt mama Lotte ophalen!

Kek blijft nog een nachtje, want we gaan vanuit Gent naar Boy op TAZ in Oostende! Heel spijtig dat Lotte nog te jong is om mee te kunnen …






Standaard
familie, Uncategorized

Een merkwaardige en erg zomerse week

Anna en Remus komen logeren, en ook Margot.
Doppe komt een paar dagen meegenieten.
Maar ook COVID is van de partij…
Een fotodagboek!

Dag 1

Dat is een vrolijke dag,  waar veel ontdekkingen gedaan worden, en waar goed gespeeld wordt! 
Doppe fietst nog snel naar de Hema voor een zwembadje:
er wordt heeeel warm weer voorspeld.
We weten nog niet wat er ons te wachten staat …


Dag 2

Mams wordt ziek!
Overgeven, koorts, algehele malaise…
En vermits een ongeluk nooit alleen komt, koelt de ijskast/diepvries ineens niet meer.
Kek is blij dat ze kan rekenen op de goeie service van Vrelust.
Nog voor de middag komt een technieker langs.
Verdict is: 48 u uitzetten en dan terug opstarten.
We redden wat er te redden valt…

Veel activiteiten om mams niet te erg te missen op dag 2!
Met Remus in de buggy naar de Bioshop en smikkelend terug.
Gras aan de kippen geven en naar het mierenbos.
Waterspellen en rijven in de tuin.
Een quadro-huisje bouwen.


Dag 3

Mams nog ziek en bij Doppe is het ook aan het beginnen.
Remus ontdekt de vuurwantsen, en het kot in de tuin …




Dag 4

Remus wordt ziek, hoge koorts en heel pips…
Met Doppe naar Sint-Antonius voor een antigeen test en die is positief.
Covid is in huis.
Dus moet er vervanging gezocht voor een concert in Luxemburg.
Een uitstapje van Kek wordt uitgesteld.
De ijskast mag terug opgezet worden, en oef… ze werkt terug.

Dag 5
Nog een ziekenhuisdag
Remus heeft minder koorts maar is nog ziek.
Toch wil hij al ‘naar buiten’ …
Het is vooral ‘kijken spelen’ en rondgedragen worden.
Margot keert naar Gent terug.


Dag 6 en dag 7

Zijn de hete dagen -hopelijk de heetste van het jaar- waarop wij het liefste binnen willen blijven, maar Remus toch altijd weer naar buiten wil.
Zo’n buiten kind is eigenlijk geweldig!
32 en 34 in de schaduw, Doppe alleen voelt zich er nog goed in.
Rare ziekte, COVID …
We zijn echt heel blij dat hij beetje bij beetje terug zijn vrolijke, ondernemende zelve wordt!

Dag 8

Remus en Anna zijn voldoende genezen om de lange reis naar huis aan te vatten!
Bovendien is het iets minder warm.
Ook Doppe gaat weg, en Kek haar huis is weer heel leeg …

Blijven alleen nog wat Franse woordjes hangen, die in de loop van de week geoefend werden met Remus zijn groot Frans boek!


Standaard
familie

Feest in het verre Flobecq!


Het tweede echte kreeftenfeest!
Ruben, Noah en Marith zijn alweer jarig.
We zijn er net niet allemaal, 
dat is jammer,
maar gelukkig is onze goeie fotograaf er wel.
Dank dus aan de Qui voor deze schitterende foto’s.

Remus vindt de mensen duidelijk interessanter dan de camera.


Marith heeft een winkeltje, een ruilhandel eigenlijk!
Alles is ‘eigenbak’ en de ruilmiddelen zijn zeer divers.






Het is een zeer vrolijk,
















plagerig,










bij wijlen ernstig,














knuffelig feest,

















met mooie meisjes en mooie jongens.



















en met veel en lekker eten!





Sommigen hadden spelletjes gepland maar door het goede weer zijn er vooral buiten activiteiten!


En er is ook Lien haar grote Chips-test-quiz.
We worden geblinddoekt en moeten van 7 soorten chips de smaak en het merk herkennen.















Fien is de èchte chips kenner en Kek met stip de slechtste.

Alhoewel de scoring niet heel consequent gebeurt ..

Luna komt pas tegen de avond, en kijk wat een heerlijk weerzien!


Het enige nadeel aan een feest in Flobecq is de aftocht!
Allez, het terug moeten vertrekken…
Zeg dat Kek het gezegd heeft!




Standaard
familie

Verhaagdag!

Het begon allemaal met een mail van Zoé!
 
 Ruben is jarig op zondag 26/6.
Omdat we meer dan 54 meter haag hebben én Ruben zijn dagen maar 24 uur hebben én zijn agenda overvol is, raken onze hagen dit jaar niet gesnoeid/geschoren.
 
Dus bij deze een warme oproep: 
 
Wie kan er dat weekend komen meevieren en als alternatief verjaardagsgeschenk hagen knippen en haagscheersel afvoeren?
 
Ik zorg voor uitgebreide catering! 
Er is kampeergelegenheid als je al op zaterdag wil komen. Noah maakte/maaide prachtige kampeerplekken.
 
Alvast bedankt en voel je zeker niet verplicht!
Ruben zal wel echt HEEEEEEL blij zijn met zo’n verhaagdag, maar zeg het niet aan hem, het is een verrassing!
 
Als je komt: breng handschoenen, zonnehoed, eventueel oorbeschermers/haagschaar/hark/kruiwagen en speel-of tuinkleren/feestkleren mee!”
 
Een aantal onder ons kunnen, en verder komen er vrienden en buren.
Het verhaagteam is voldoende groot!
Die 54m is een kleine onderschatting!
 
 
Zie die oprit! 
Aan de ene kant liguster, aan de andere haagbeuk, 
samen goed voor al minstens 54m…
 
 
Terwijl het feestvarken met een smoes is weggelokt,
beginnen de verhagers alvast het gerief klaar te leggen en uit te testen!


Maarten
 
Marith

Noah
 
 
Zoé


 
Fien


 
Margot


 
Ada



En dan komt het nietsvermoedend feestvarken aan!
Er is even twijfel over meedoen of niet meedoen aan het haagscheerfestijn.
En kijk, al snel …
wordt het zeer professioneel!
 



‘s Middags moeten we even de inwendige mens versterken! Zoé, Luna en Ilia hebben een uitgebreid middagmaal klaargemaakt!



 
 
Tim en Ward komen na de middag met frisse goesting mee verhagen. Er is alleszins nog werk genoeg …



 

Noah en Tim
 
Ward kan zich al direct zeer nuttig maken met het inwendige van een schaar te herstellen!
 
 
 
Het vieruurtje is meer dan welkom, want sommigen onder ons zijn ondertussen lichtjes ‘uitgeschoren’!

 

 


 
Eigen oogst frambozen



‘Pink lemonade’ een variant van Amerikaanse blauwe bes via Margot


Meter komt ook even langs


 
 
En Sofie met (kleine) Ruben!


 
 
Alles is niet gebeurd, maar toch ‘t een en ‘t ander!





De liguster aan de straat mag allicht ook geschrapt?
Of misschien was de afwerking nog niet naar behoren…



Zo’n werkkamp is toch wel gezellig!
En de ezels hebben voer voor dagen …
 

 

 
Standaard